Bright Eyes – Fevers And Mirrors

Fevers and Mirrors jest  albumem kompletnym, mającym wszystko czego bym potrzebował a nawet więcej. A Spindle, a Darkness, a Fever and a Necklace rozpoczyna charakterystyczną dbałość BE o openery, zawsze różne od reszty utworów. Mnogość melodii, ciekawe kompozycje i czołowy zawodnik w tej drużynie – wokal Conora. O ile Lifted, o którym później napiszę zachwycało najbardziej tekstami, na Fevers czołową rolę odrywa głos, wtedy już dwudziestolatka. To co w nim uderza, to brak dbałości o czystość, chrypliwy, jakby dopiero co przestał szlochać i wytarł nosek. Nie no, sorry, ale ten łamiący się, płaczliwy wokal Conora to jeden z lepszych przekaźników muzycznej emocjonalności jaki dane było mi poznać. I jest w tym tak cholernie autentyczny, w tym jak śpiewa o miłości w A Song To Pass The Time, że ten rodzaj wrażliwości porusza mną do głębi. I sposób wypowiadania „Well, I say come for the week / You can sleep in my bed„, z taką porażającą czułością, jakby przed wróblem ze złamanym skrzydłem klęczał. Panie Oberst, ja Panu ołtarzyk postawię.