Cassandra Wilson – New Moon Daughter

Najistotniejszymi cechami zbioru trzynastu piosenek jest ich absolutnie nowatorskie potraktowanie, czy to w sensie frapujących linii wokalnych prowadzonych głębokim altem, czy progresywnych orkiestracji, które katalizował producent Craig Street.

Na płycie znalazły się absolutnie niekonwencjonalne interpretacje tak popularnych utworów, jak: „Love Is Blindness” (U2), „Last Train to Clarksville” (The Monkeys), „I’m so Lonesome I Could Cry” (Hank Williams), czy „32-20” (Robert Johnson). Choć melodie trzeba rozszyfrowywać przez kilka taktów utworu, o dziwo, wpadają w ucho.

Równie niecodzienną formę przybrały jazzowe standardy. Wilson przedstawiła też pięć własnych kompozycji, w których najsilniej zaznaczyła swoją osobowość.