David Gilmour ‎– About Face

Jak już wspomniałem, płyta jest mocno zróżnicowana, jednakże brzmieniowo wyraźnie zanurzona w ówcześnie modnych dźwiękach. Spokojnie jednak, Gilmour nie dał się wciągnąć w syntezatorowe szaleństwo – używa ich z wyraźnym wyczuciem i smakiem.

David zaskakuje nas rewelacyjnie bujającym, funkowym Blue Light z porywającymi partiami sekcji dętej na tle tanecznie przygrywającej gitary. Energia buzuje! Zdziwić się możemy też końcówką niezwykle urokliwego, akustycznego Cruise, kiedy serwuje nam równie znakomicie bujające reggae rodem z tropikalnych wysp. Hmmm… pamiętacie taki serial „Żar Tropików”. Yeah! Albo Let’s Get Metaphysical – bardzo ładny, bardzo filmowy instrumental z udziałem pełnej orkiestry i z brzmieniami gitary, za które Gilmoura uwielbiamy.

W końcu udał się też Gilmourowi ostrzejszy rockowy numer – All Lovers Are Deranged pokazuje ile znaczy dobry riff. Ale to co tu najlepsze, to tak naprawdę utwory lżejsze, ze świetnymi melodiami, pełne emocji budowanych przede wszystkim jedynym w swoim rodzaju wokalem… Mamy tu przepełnione żalem i gniewem Murder, rewelacyjnie zaśpiewane i niezwykle chwytliwe Love on the Air, smutne Out of the Blue czy skierowane do Rogera Watersa, pełne wyrzutów You Know I’m Right z zaskakującym refrenem. Słucha się tego wszystkiego znakomicie.

Cóż, ręce same się składają do oklasków. Bardzo dobry album!

 

Czytaj więcej