Dio – Dream Evil / USA

Bardzo lubię „Dream Evil“, bo był to powrót Ronniego na stare ścieżki. Rzemieślniczo solidne wykonanie, dokładnie takie, jakie powinno to być, i trochę dobrych pomysłów – tak można ten krążek krótko scharakteryzować. Na pierwszy plan wybija się epik „All The Fools Sail Away” epicki numer na siedem minut z chłopięcym chórem w tle – na każdym krążku Dio coś takiego znajdziemy. Ronnie zawsze lubił takie klimaty, nawet do Sabbsów trochę tego przemycił („Heaven And Hell”). Oczywiście dużo żywszych utworów też nie mogło zabraknąć – cały początek, pierwsze trzy numery (najlepszy z nich to „Sunset Superman”), jest bardzo dynamiczny. Ale Ronnie zawsze dbał, żeby płyty zawierały materiał w miarę zróżnicowany. Nigdy nie było mowy o młóceniu przez cały czas na jedno kopyto. Zresztą popatrzmy jak zestawione jest „Dream Evil“ – można powiedzieć wzorcowo – najpierw trzy ostre numery, potem jeden dłuższy – niby w środku, ale na winylu był to koniec pierwszej strony, a strona była jednostką fabularną płyty winylowej. Trzeba wstać, podejść do gramofonu i przełożyć krążek na drugą stronę. A ta jest nieco lżejsza niż pierwsza, taka bardziej radio-friendly, chociaż ewidentnie takie cechy posiada tylko „I Could…“, a reszta jest po prostu nieco lżejsza, niż utwory z pierwszej strony.