Po niezbyt udanym „Instinct” (1988) Iggy zrehabilitował się bardzo udaną płytą „Brick By Brick”. Wprawdzie otwierający całość „Home” (sławiący uroki ogniska domowego) stanowił kontynuację pomysłów z poprzedniego krążka, ale dalej było już bardziej różnorodnie: „Main Street Eyes” (kult celebrytów kontra życie zwykłych ludzi), „Starry Night” (paszkwil na show-biznes), „I Won’t Crap Out” (potrzeba stabilizacji), „Moonlight Lady” (miłosna ballada), „Neon Forest” (rzecz o hierarchii społecznej), „Livin’ On The Edge Of The Night” (wykorzystany w filmie „Czarny deszcz” Ridleya Scotta) – to wszystko solidne kawałki. Największy przebój w tym zestawie to „Candy” w duecie z Kate Pierson (The B-52’s). Gości jest zresztą więcej: gitarzysta Slash i basista Duff McKagan (obaj z Guns N’ Roses), gitarzysta Waddy Wachtel, jazzowy basista Chuck Domanico i ceniony perkusista Charley Dreyton (tutaj wyjątkowo na basie). Sam Pop nie ograniczył się do śpiewania i zagrał też na gitarze. Kompozycje łączy temat przewodni: USA w obliczu kulturalnego upadku. Znalazło się tu kilka wypełniaczy, ale nie ma mowy o żadnej żenadzie. Plus najlepsza okładka spośród wszystkich płyt Popa – jej autorem był amerykański rysownik Charles Burns. „Brick By Brick” zebrała dobre recenzje i pokryła się złotem w USA.