Podczas długiej solowej kariery Lordowi udało się wędrować różnymi ścieżkami, ale zanim zaczął nimi podążać, obdarzył nas w przypadku Sarabande swoistym archetypem rocka symfonicznego. Na pewno z jednej strony abyśmy się mogli nim cieszyć, ale z drugiej być może, aby udowodnić, że potrafi sprostać postawionemu sobie wyzwaniu.
W lipcu 2012 roku, tuż po śmierci artysty, miłośnik i znawca jego twórczości, a zarazem mój dobry znajomy – Andrzej Rafał Błaszkiewicz, napisał: Sam Jon Lord często wspominał, że muzykowanie w Deep Purple było fantastyczną przygodą, niebywałą rozrywką, dającą niesamowitą satysfakcję i mnóstwo zabawy. Jednak poczynania solowe, komponowanie dzieł z pogranicza wielkiej symfoniki, uszlachetnianie w ten sposób muzyki rozrywkowej to pasja. Jon Lord tę pasję realizował do końca swoich dni z niebywałą konsekwencją, poświęceniem i ofiarnością. Jego solowy dorobek nie jest pokaźny, ale każda z płyt firmowana jego nazwiskiem to perła, dzieło skończone, pełne, perfekcyjne i szlachetne.
Warto przy tym dodać, że jeśli Lord, jako król instrumentów klawiszowych, stworzył ze swoich solowych dzieł koronę, to niewątpliwą perłą w tej koronie pozostaje Sarabande.
Na koniec jeszcze jedno. Dla mnie osobiście Sarabande to jeden z grona wcale nie tak wielu „uzależniających” albumów. To płyta z rodzaju tych, które gdy się kończą, chce się by zabrzmiały jeszcze raz.