Nick Mason – Nick Mason’s Fictitious Sports ( Pink Floyd )

Intrygujący to album. Mieszanka przeróżnych elementów: groteski, rocka, kabaretu, jazzu, funku, współczesnej (i nie tylko) muzyki klasycznej. Z Nickiem Masonem grającym chwilami skomplikowane partie (zresztą dość wyeksponowane – spora część utworów opiera się na mocno eksponowanej pracy sekcji rytmicznej), zaskakującym finezją i techniką. Najbardziej rockowa płyta w dorobku Carli Bley (jeśli spodobało się „Nick Mason’s Fictitious Sports”, polecam surrealistyczną jazzrockową operę „Escalator Over The Hill”). I tylko szkoda, że do tych nagrań tak trudno dotrzeć.  Mimo zmian stylistycznych ma spójne brzmienie instrumentów i swój charakter. Zdarzają się na niej perełki. Mocne strony – świetna sekcja rytmiczna i pomysłowość realizacji, to naprawdę bardzo dobra płyta.