Paul Simon ‎– Paul Simon’s Concert In The Park

Na repertuar koncertu złożyły się przede wszystkim utwory nowe, doprawione porcją starszych dokonań Paula Simona, w tym kilkoma utworami z repertuaru Simon & Garfunkel. Całość brzmieniowo ujednolicono – w tych nowszych utworach trochę przyhamowano z pulsującymi rytmami, ciut je uproszczono (na scenie jest sporo muzyków afrykańskich i brazylijskich, ale to już nie taki batalion, jak choćby na |Rhythm…”), podkreślając w zamian melodie (taki przykład z pierwszej ręki – „Born At The Right Time” zaczyna się łagodnie, kameralnie, z czasem nabierając roztańczonej rytmiki). Oczywiście, ciągle puls całości nadają bujające rytmy, ale nie są aż tak wyeksponowane jak na płytach studyjnych. Te starsze utwory co nieco zdynamizowano, unowocześniono, ale bez przesady; dobrym przykładem będzie tu „Bridge Over Troubled Water” – ma trochę zmyłkowy początek – taneczne fortepianowe solo stopniowo przechodzi do właściwej melodii, której interpretacja jest ciekawa, za sprawą śpiewu Simona i towarzyszącego mu chórku chwilami wchodzi w rejony gospel, a całość delikatnie podbijają pulsujące rytmy w tle. Simon dobrał repertuar przekrojowo i dość kontrastowo, czasem zestawiając ze sobą rzeczy z różnych półek – najpierw rozbujane szaleństwo w „You Can Call Me Al”, a zaraz potem kameralne, minorowe „Still Crazy After All These Years”, a w kilka minut później zwariowane „Diamonds On The Soles Of Her Shoes”, z perkusyjnym szaleństwem i tańcami na scenie. A na finał mamy kameralne opracowania kilku klasyków S&G, z lekko zafrykanizowaną „Cecilią” i subtelnym wykonaniem „The Sound Of Silence” na sam finał.