Od pierwszej nuty, do ostatniej wybrzmiewającej na płycie frazy mamy wrażenie obcowania z niebytem. Swoistym misterium sugerującym, że zawieszone w czasie i przestrzeni oczekiwania i pragnienia można zrealizować ale w innym świecie. Pełnym fantazji. Muzyka – na pierwszy rzut ucha gdzieś tam blisko niebezpiecznie tkwiąca obok poczynań brytyjskiej sceny niezależnej z drugiej połowy lat osiemdziesiątych. Ten styl komponowania, te harmonie, ściana dźwięków skrywających wokale… aż człowiek ma wrażenie, że tonie w nadmiarze barw wyczarowywanych przez muzyków.  Ten album to kwintesencja stylu, wzorzec wręcz idealny. Ilekroć słucham melodyjnych wokali kontrapunktowanych zgiełkiem rozhisteryzowanej gitary mam wrażenie, że spadam w dół. W wielki, nieodkryty błękit oceanicznej głębi, dokąd dociera tylko tyle życia, ile sami ze sobą tam zabierzemy. Ta muzyka ma ogromny potencjał. A dziś bierze, że 3 miejsce na liście UK Indie w chwili debiutu nie pociągnęło zespołu w górę. Może sprawiła to medialna ofensywa grunge (wszyscy chcieli stękać i mamrotać do mikrofonu jak Cobain), a może po prostu Just For A Day wyprzedziło swoje czasy za mocno? Bo po latach, na przełomie stulecia i na początku XXI wieku pojawiło się sporo zespołów grających muzykę, której bardzo blisko do debiutu Slowdive.