Various – Stone Free (A Tribute To Jimi Hendrix)

Na początek niezłe zaskoczenie – słynne „Purple Haze”, które grupa The Cure zagrała tak, że nie znając tytułu, trudno byłoby je rozpoznać, ale po kilku przesłuchaniach aż nie chce się wracać do oryginału. Jednak to nie The Cure jest tutaj największym atutem. O palmę pierwszeństwa walczy dwóch wirtuozów – skrzypek Nigel Kennedy i gitarzysta Pat Metheny. Myślę, że sam Hendrix pochyliłby przed nimi głowę. „Hey Joe” – któż mógłby zagrać ten numer lepiej niż Murzyni? Ten ograny, lecz cały czas świeży, kawałek ma w swoim repertuarze wielu muzyków – Type O Negative zagrali go powoli i bardzo ciężko (aczkolwiek z wygłupami), Nick Cave po swojemu, w przygnębiający, neurotyczny sposób. Hardcore’owcy z Body Count zdecydowali się nie kombinować i bardzo dobrze. Ich wykonanie jest, że się tak wyrażę, bardzo kulturalne. Gdy wziąłem płytę do ręki, zacząłem się śmiać. Znienawidzony przeze mnie, bezpłciowy Seal? P.M. Dawn? Bez jaj! Muszę jednak przyznać, że „Manic Depression” w wykonaniu Seala jest świetne. Ten facet śpiewa naprawdę nieźle, a podobno tylko krowa nie zmienia poglądów.

Z pozostałych kawałków wyróżnię jeszcze dwa – „Crosstown Traffic”, zagrany z prawdziwą pasją przez jedną z najbardziej niedocenionych rockowych kapel, czyli Living Colour, oraz „Hey Baby (Land Of The New Rising Sun)” w wykonaniu M.A.C.C. Co to takiego? Otóż w skład tego chyba jedynie sesyjnego projektu weszli Chris Cornell, Mike McCready, Matt Cameron i Jeff Ament. Powinno być nieco grunge’owo i jest, ale to głównie dzięki natychmiast rozpoznawalnemu głosowi Cornella. Większość zespołów lubi grać covery, a my lubimy ich słuchać!