Yazoo ‎– You And Me Both ( UK )

Na początku lipca 1983 roku pojawił się nowy long-play Yazoo zatytułowany “You And Me Both” – czyli “My dwoje razem”. Trudno o tytuł bardziej nie pasujący do sytuacji, bo kiedy singiel “Nobody’s Diary” zaczął podbijać listy przebojów, Yazoo już nie było. Jeżeli “Upstars at Eric’s” już było pozycją wyróżniającą się spośród podobnych tego typu produkcji, to “You And Me Both” było dziełem ze znacznie wyższej półki. Po pierwsze – gdzie tu dyskoteka? Przecież takie elektro-popowe grupy z założenia miały dostarczać muzykę użytkową do zabawy. A na tej płycie nie ma dużo takich rzeczy – “Sweet Things” i “Good Times” – tak, ale to przecież soul ubrany w elektronikę. Prędzej “Walk Away from Love” i “Happy People”. Tańczyć do marszowego “Unmarked”? Może. A prawie pół płyty to utwory w tempach absolutnie nie tanecznych. Ballady “Softly Over” i “Mr. Blue”, albo drapieżny, ponury “…And on”. “Nobody’s Diary” – najlepszy utwór Yazoo też nabiera tempa gdzieś tak po kilkudziesięciu sekundach. Sceptycy mogą kręcić nosami na same aranżacje – że proste, prymitywne, można nawet rzec, oparte na strasznie plastikowym brzmieniu syntezatorów Clake’a. Ale on tak miał, wszystkie jego formacje brzmiały podobnie. O The Assembly trudno wiele powiedzieć, bo był to tylko jeden utwór (a i tak wylądował na listach przebojów), ale Erasure też epatowało w swoich nagraniach “bazarową” elektroniką, co im do końca lat osiemdziesiątych i nawet dłużej nie przeszkadzało odnosić spore sukcesy. Ale i tak “You And Me Both” lepiej brzmi niż debiut – takie “Nobody’s Diary” to jednak potęga, prawie jakiś hymn, te syntezatory brzmią prawie epicko. A jak delikatnie, z wyczuciem zaaranżowano ballady “Softly Over” i “Mr. Blue”. Myślę, że co bym nie napisał, to przeciwników nie przekonam, a zwolenników nie muszę. Ci i tak wiedzą, że druga płyta Yazoo to dzieło wybitne, jedna z najlepszych płyt tego rodzaju, absolutny popowy klasyk.