Frank Zappa ‎– The Man From Utopia

Nie sposób oceniać tego albumu bez spojrzenia na kultową okładkę autorstwa Tanino Liberatore. Przedstawia ona muskularnego Zappę na scenie, który niczym komiksowy bohater odpędza się i walczy z chmarami komarów. To bezpośrednie odniesienie do chaotycznej i pełnej incydentów włoskiej trasy koncertowej z 1982 roku (w tym słynnego koncertu w Palermo, który zakończył się zamieszkami i użyciem gazu łzawiącego przez policję). Okładka idealnie oddaje groteskowy i nerwowy klimat zawartej na krążku muzyki. Zappa stosuje tu technikę swobodnej, na wpół mówionej, na wpół śpiewanej melorecytacji. Co fascynujące, partie wokalne (często improwizowane) zostały z niezwykłą precyzją rozpisane na nuty i instrumentalnie zdublowane przez muzyków (w tym genialnego młodego Steve’a Vaia, który dokonał karkołomnej transkrypcji tych partii). Dla jednych to irytujący bełkot, dla innych – kompozytorski geniusz. Zappa na albumie zaserwował fanom kolaż bezkompromisowej satyry satyrycznej, trudnych eksperymentów wokalnych oraz technicznych popisów instrumentalnych.

[1, 2, 3]